Robert 't Hart- Blog over risicomanagement

www.risicomanagement.nl


1 reactie

Risicomanagement als sturingsinstrument: zeven tips van de wethouder Godfried Lambriex

Op 26 april jl. bespraken diverse medewerkers vanuit stadsdelen en diensten binnen de gemeente Amsterdam hun ervaringen ten aanzien van het onderwerp risicomanagement. Als afsluiting een vlammend betoog voor risicomanagement van een in mijn ogen zeer professionele wethouder. Hieronder mijn uitwerking van zijn verhaal. Als meerdere wethouders  dit voorbeeld volgen zullen de faalkosten van gemeentelijke projecten afnemen en het vertrouwen in wethouders vergroot worden.

Aan de start 
Na de fusie van de stadsdelen tot stadsdeel West, is er weinig zicht op de begroting, budget, financieen en de risico’s van projecten. Destijds open geweest naar de raad “er zijn veel onzekerheden en er beweegt nog veel” .  De wethouder  gebruikt risicomanagement als sturingsinstrument en geeft tips.

Les 1. Erken het politieke proces Kenmerkend van de politiek is dat het maatschappelijk nut en de noodzaak wel vol vuur worden verdedigd, maar het financiële nut en de noodzaak moeilijk zijn. Dit hindert een eerlijke afweging. Erken daarom het politieke proces.

Les 2. Let op projectautisme Bij projecten ontstaat het gevaar van projectautisme: geslotenheid. Check daarom bij een risicoanalyse wie er bij het project betrokken zijn. Zijn dit dezelfde mensen die al lang bij het project betrokken zijn? Vraag dan om een analyse waar ook buitenstaanders bij betrokken zijn.

Les 3. Stuur projectbesluiten zonder risicoanalyse terug       Is er geen risicoanalyse gedaan? Dan heeft u niet alle benodigde informatie en komt u in verkeerde discussies terecht. Ook de Raad kan dit niet accepteren. Dit betekent natuurlijk niet dat u geen risicovolle projecten kunt doen.

Les 4. Laat na openheid anderen hun eigen oordeel vellen Na de  openheid over risico’s en de kosten van beheersing moeten ook anderen hun eigen oordeel kunnen vellen. Ook als het de besluitvorming kan beïnvloeden.  Dit draagt bij aan de acceptatie van het project.

Les 5. Bepaal de risicogrens  Als een project risico’s met een kleine kans maar catastrofale impact met zich mee brengt, durf dan  je verlies  te pakken.

Les 6. Burgers verwachten geen leven zonder risico’s Burgers verwachten geen leven zonder risico’s, maar willen niet voor de gek gehouden worden. Wees daarom eerlijk dat u niet alle risico’s kunt beheersen. Maar zorg wel dat u er bent om te helpen als het misgaat. Bijv. bij een losliggende stoeptegel.

Les 7. Durf risico’s te nemen Hoe systematischer de risicoanalyse, hoe beter u kunt laten zien dat u erover na heeft gedacht en hoe groter het vertrouwen is. Zo sprak een Raadslid: “Ik heb het idee dat alles uitgezocht is en als we dit nu niet doen zullen we nooit vooruit komen.”


1 reactie

Leren van fouten door stappen NZ-lijn burgemeester van der Laan


Fouten

Binnen de bouwsector worden de faalkosten geschat op 30%. Hoe zou dat bij andere organisaties zijn? Probleem om dit vast te stellen is dat veel organisaties een negatieve foutencultuur hebben; alles gaat “goed” en er wordt niet over fouten gesproken. Bij overheidsorganisaties wordt bijvoorbeeld wel vaak politiek afgerekend maar vergeet de organisatie vervolgens te leren van gemaakte fouten.

Bij zijn aantreden greep de Amsterdamse burgemeester Van der Laan de problemen bij de Noord-Zuidlijn aan om het leren van fouten op de agenda te zetten

Concrete acties

Na gesprekken met ambtenaren die het meest betrokken zijn bij de risicovolle projecten worden ‘10 lessen uit de Noord-Zuidlijn’ opgesteld. Die vormen de uitgangspunten bij het beginnen en uitvoeren van risicovolle projecten.

Ook wordt tweemaal per jaar een monitor van risicovolle projecten geagendeerd bij het college van burgemeester en wethouders. Dan spreken leden van het college elkaar expliciet aan over de belangrijkste actuele risico’s en hun beheersing.

Wat dit in de praktijk betekent

Vóór de start van een complex project wordt realisme en tegenspraak georganiseerd

  1. Zoek tegenspraak. Reflectie maak rijker. Beschouw kritiek als advies, want tegenkracht maakt sterk. Bestrijd group thinking. Leer van fouten en successen van anderen.
  2. Blijf realistisch. Analyseer, beoordeel, prioriteer, calculeer en beheers. Improviseer want er gebeurt vast iets anders dan voorzien
  3. Houd het simpel. Organiseer niet zelf complexiteit. Vermijd waar mogelijk aanvullende eisen en gemeentelijke toets commissies.

Uit betrouwbare bron weet ik dat de gemeente Amsterdam deze lessen zeer serieus neemt, en grote stappen zet om de lessen in de haarvaten van de organisatie te krijgen. Wellicht daarover binnenkort meer!

Gedeeltelijk eerder verschenen in FD outlook sept. 2011 thema Durf en Risicomanagement


1 reactie

Wethouder; durf risico’s te nemen!

Projecten en risicomanagement

Projecten welke over budget gaan, zorgen steeds vaker dat wethouders worden afgerekend. De vraag die keer op keer opkomt bij de media: hoe heeft dit zo kunnen gebeuren? Hebben we niet geleerd van eerdere projecten die mis gingen? Het antwoord is; we leren wel, maar communiceren onvoldoende.

Cultuur

Gemeentelijke organisaties zijn over het algemeen risicomijdend. Dit betekent dat ze liever risico’s afdekken dan risico’s nemen. Daarnaast hebben ze vaak een negatieve fouten cultuur; als er iets fout gaat wordt het gelijk financieel opgelost en men praat er niet meer over.

Samenwerking

Er is binnen gemeentelijke projectorganisaties over het algemeen voldoende kennis om te kunnen bepalen of een project realistisch is. De projectleider, vaak oplossingsgericht en risico-nemend. Verantwoordelijk voor maatschappelijke haalbaarheid, en daardoor continu communicerend met vele belanghebbenden rondom het project. De planeconoom welke, op basis van eerdere projecten, de financiële haalbaarheid bepaald, door raming van de kosten/opbrengsten. Hierin wordt rekening gehouden met ramings-onzekerheden, en dit wordt weer opgevangen door een post onvoorzien of risicoreserve. De jurist verantwoordelijk voor de juridische haalbaarheid en de contracten, welke, als het goed is, de risico’s professioneel verdelen. De Planner zorgt voor de haalbaarheid van de planning. Los hiervan zijn er specialisten op het gebied van vastgoed, subsidie, ingenieurs, stedenbouwkundige etectetc. Kortom kennis voldoende aanwezig.

Belangrijk verbeter-punt: samenwerking en open communicatie over de verschillende typen risico’s. Het gaat simpelweg om een reflectiemoment. Het moet op de agenda komen van het projectoverleg. Als dit niet gebeurt is dit een RED FLAG.

Politiek moet risico’s nemen!

Ondanks bezuinigingen en een risicomijdende organisatie moeten we vooruit! Iemand moet dus belangen afwegen en keuzes maken. En gelukkig geeft het politieke systeem die ruimte. Het is de taak van de wethouder om soms risicovolle keuzes te maken. Uiteraard binnen de kaders die de gemeenteraad gesteld heeft. Wethouders dienen zich van de haalbaarheid van het project een beeld te vormen, zich professioneel te laten adviseren en na het maken van de keuze hier goed over communiceren. Hier hoort een afweging en communicatie van de risico’s bij. Maar juist dit lijkt voor wethouders een struikelblok. Kennelijk heerst nog steeds de gedachte dat zij foutloos moeten handelen en zich niet kwetsbaar mogen opstellen. Jammer want iemand die realistischer overkomt krijgt meer vertrouwen.

Tot slot….

Als wethouders zich wat minder foutloos opstellen en de organisatie expliciet over risico’s mag praten en meer samenwerkt, moeten we toch een heel eind kunnen komen. Daarnaast is het wellicht slim om op echt risicovolle projecten een risicomanager te benoemen om te zorgen dat het bovenstaande daadwerkelijk gaat gebeuren.